Altijd ‘aan’ staan: het weekend als mentale werkdag
Maandagochtend.
En eerlijk? Ik was er in het weekend al mee bezig.
Terwijl ik zogenaamd aan het ontspannen was, draaide mijn hoofd overuren.
Wat ik maandag écht niet moest vergeten.
Wie ik nog moest terugmailen.
Welke deadlines eraan kwamen.
Of ik die ene collega niet nog iets moest uitleggen.
Zelfs toen ik met de kinderen in de speeltuin was, was ik er niet écht.
Mijn lichaam was er wel. Maar mijn hoofd?
Dat zat op het werk.
Aardig was het niet, voor mijn kinderen. En ook niet voor mezelf.
Ik leefde zelden in het moment.
Het leek rust…
Maar met terugwerkende kracht was het vooral onrust.
En eerlijk gezegd: het was ook niet bepaald gezellig in mijn hoofd.
Ik was vooral bezig met wat beter moest.
Wat ik nog niet had gedaan.
Wat ik anders had moeten zeggen.
Altijd kritisch.
Altijd ‘aan’.
Waarom deze ene vraag mijn leven veranderde
Totdat ik mezelf op een ochtend een vraag stelde.
Een simpele vraag, waar geen takenlijst of schuldgevoel achter zat.
Geen eisen, geen verwachtingen.
Gewoon deze:
Hoe wil ik mezelf vandaag voelen?
Die ene vraag is sindsdien mijn dagelijkse anker.
Elke ochtend opnieuw.
Nog voor de waan van de dag toeslaat.
Nog voor ik ga rennen, regelen en zorgen.
Van overleven naar regie nemen
Deze vraag helpt me om richting te geven aan mijn dag.
Niet op basis van wat er allemaal moet, maar op basis van wat ík nodig heb.
Wil ik me rustig voelen? Dan maak ik andere keuzes dan wanneer ik me energiek of daadkrachtig wil voelen.
Het dwingt me om stil te staan. Om naar binnen te kijken voordat ik naar buiten vlieg.
Mijn neiging om direct klaar te staan voor anderen, schuift naar de achtergrond.
Ik reageer minder op automatische piloot.
Ik kijk eerst naar wat helpend is voor mij en dan pas naar wat helpend is voor de ander.
En dat is geen egoïsme.
Dat is leiderschap.
Dat is jezelf serieus nemen.
Wat levert het op om je dag te beginnen met deze vraag?
Sinds ik mezelf die ene vraag stel:
- Heb ik meer rust in mijn hoofd
- Maak ik bewustere keuzes
- Reageer ik minder vanuit haast of schuldgevoel
- Kan ik beter prioriteiten stellen
- En ben ik weer echt aanwezig, ook in de speeltuin
En het bijzondere?
Ik doe niet minder.
Maar de energie is beter verdeeld.
Ik geef, maar niet meer ten koste van mezelf.
Dat voelt als vrijheid.
Dat voelt als regie.
Ook voor jou: meer rust, minder schuldgevoel
Voor veel vrouwen in de zorg is die constante ‘aan’-stand normaal geworden.
Zorgen voor anderen zit in je systeem.
Je ziet wat er nodig is, en je handelt snel.
Maar ergens onderweg ben jij uit beeld geraakt.
En als je eerlijk bent… voelt het allang niet meer duurzaam.
Deze vraag is een beginpunt.
Geen trucje. Geen to-do-lijst.
Maar een zachte, richtinggevende manier om weer contact te maken met jezelf.
Dus ik stel hem vandaag ook aan jou:
Hoe wil jij je vandaag voelen?