Van burn-out naar persoonlijke vrijheid: hoe ik mijn meisjesdroom waarmaakte
Maandagavond stond ik tussen 50.000 mensen te dansen. Robbie Williams live. Een meisjesdroom die eindelijk uitkwam. En terwijl ik zong, danste en meezwierde, voelde ik het ineens: ik voelde me weer 18. Jong, vrij, verlangend. Alsof alles kon.
Wat ik vroeger niet durfde te doen
Vroeger wilde ik dit ook. Naar concerten, dingen meemaken, grenzen verleggen. Maar ik deed het niet. Vond het spannend. Buiten mijn comfort. En in ons gezin deden we ‘dit soort dingen’ gewoon niet. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg – dat was ons motto.
Ik realiseer me nu: ik heb het ook nooit gevraagd. Mijn ouders hadden hun handen vol aan mijn jongere broertje. Hij testte alles uit, was baldadig, had veel aandacht nodig. En ik? Ik was de brave. Ik deed mijn best, spijbelde niet, haalde goede cijfers. Ik sprong niet uit de band. Deed wat er van me verwacht werd.
Ik was niet bang voor regels, maar voor boze gezichten. Voor meningen. Voor afkeuring. Dus ik hield me in. Verlangens schoof ik opzij. En ergens raakte ik mezelf een beetje kwijt.
De burn-out als keerpunt
Het was pas toen ik een burn-out kreeg, dat ik stil moest staan bij wat ik zelf wilde. Mijn lichaam dwong me om te stoppen. En dat bleek achteraf een cadeautje. Geen makkelijk cadeautje – maar wel een essentieel keerpunt.
Pas daarna – toen ik het ondernemerschap koos – voelde ik hoe vrij ik eigenlijk kan zijn. Vrij om te kiezen met wie ik werk. Hoe laat ik werk. Wat ik in mijn vrije tijd doe. Wat ik wel en niet meer ‘moet’.
Maar vrijheid vraagt moed
Het gaat niet vanzelf, hoor. Want als je je hele leven leeft naar verwachtingen, dan is de vraag ‘Wat wil ik?’ helemaal niet zo makkelijk. Die vraag voelt bijna onbeleefd. Alsof je ondankbaar bent. Egoïstisch. Terwijl het allesbehalve dat is.
Wie ik nu ben
Wat ik nu weet? Ik ben een vrijbuiter. Iemand die houdt van ruimte, van anders denken, van spontaniteit. Ik hou van dansen, van struinen door de duinen, van last minute afspreken met een vriendin. Niet alles plannen. Niet alles controleren.
En ja, ik ben ook moeder. En verantwoordelijk. En serieus met mijn werk. Maar ik ben óók iemand die afwijkt. Die durft te voelen. Die steeds vaker kiest voor wat klopt, ook als dat niet logisch is.
25 jaar later: alsnog die droom
25 jaar later liet ik mijn meisjesdroom alsnog uitkomen. Robbie Williams. Zingen, dansen, schor van het meebrullen. En ergens vooraan, tussen al die duizenden mensen, dacht ik even: misschien ziet hij me wel. Misschien pakt hij mijn blik. Wat een illusie , maar wat voelde het heerlijk om dat gewoon te hopen.
En nu jij?
Maar dit blog gaat niet over Robbie. Het gaat over jou.
➡️ Waar pas jij je aan zonder dat je dat eigenlijk wilt?
➡️ Wat heb jij vroeger nooit gevraagd en waarom niet?
➡️ En wat zou je nu (nog steeds) stiekem dolgraag willen?
Je bent nooit te oud voor een meisjesdroom
Als je geen idee meer hebt wat jouw meisjesdroom eigenlijk was… dan is dat misschien het allereerste wat je mag gaan uitzoeken.
Voel je dat het tijd is voor jou?
Dat jij jezelf weer terug wilt vinden, los van alle verwachtingen?
Dan nodig ik je uit voor een gratis kennismakingssessie van 30 minuten. Zodat jij weer voelt wie jij bent. Vrij. Echt. Jij.
👉 [Link om een afspraak te maken]
Geniet ik ondertussen nog even na van Robbie
