Voel je het ook dagelijks: het gevecht om gezien te worden? In de zorg ben jij er wél altijd paraat, met hart en ziel. Terwijl anderen staken, zorg jij dat het doorgaat. Je kind naar opa en oma omdat jij moet werken. Vinkjes, verantwoordelijkheden, rapportages, het houdt nooit op. En toch zie je zelden dat er iets verandert.
Maar wat als ik je vertel dat wél gezien worden én je stem laten horen, niet per se betekent dat je op het Malieveld moet gaan staan? Wat als je vandaag al kunt starten, met een keuze, een grens of een gesprek?
In dit blog lees je:
- Wat het betekent om ín de zorg en als teamleider te werken
- Hoe je met kleine acties voor jezelf, je team en je cliënten impact maakt
- Drie krachtige reflectie‑en‑actie‑vragen die je direct kunt toepassen
De dubbele druk van zorgleiderschap
Je schakelt constant tussen zorg voor cliënten, zorgen voor teamleden, beantwoorden van mail en je verantwoordelijkheden op papier. Als teamleider heb je extra schoudergewicht: je wilt je mensen beschermen, maar jezelf bescherm je zelden. Er ontstaat een vervelende spagaat, zonder zichtbare erkenning voor jou of je team.
Toen ik nog in de zorg werkte, zei ik het vaak. Hardop. In stilte. Gefrustreerd. Vermoeid. Boos ook:
“Ik zou willen dat ze eens zíen wat we hier doen.”
Niet horen. Niet lezen in een beleidsstuk. Niet voorbij zien komen in een rapport. Nee. Echt zíen.
Hoe jij op je werk alles laat vallen omdat iemand valt. Hoe je ondertussen drie telefoontjes beantwoordt, je rapportage bijwerkt en je collega opvangt die met tranen uit het overleg komt. Hoe je op je vrije dag gebeld wordt of je alsjeblieft kunt invallen of even wilt meedenken bij een casus. Hoe jij denkt: Als ik het niet doe, wie dan wel?
En ja, ook hoe je de kinderen weer naar opa en oma brengt omdat het onderwijs staakt. En jij? Jij moet door. Want de zorg kán niet zomaar staken. Weet je wat me dan extra pijn deed? Dat het daar wél iets opleverde. Loonsverhoging. Meer aandacht. Ruimte. In de zorg? Daar veranderde er niks. Nog steeds veel te weinig mensen op de werkvloer. Nog steeds te weinig tijd. Nog steeds een loon dat ver achterblijft.
Zien ze dan niet hoe het er hier aan toe gaat?
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vinkjes. De regeltjes. De registratie-eisen. Elke scheet moet verantwoord, elk incident vastgelegd. Vast ooit bedacht met goede bedoelingen. Maar intussen vooral ten koste van jouw tijd, jouw aandacht, jouw menselijkheid.
Je staat in de frontlinie. Elke dag. En het lijkt alsof niemand het écht ziet.
En misschien sta jij wel aan het roer én op de vloer. Of je nou teamleider bent of zorgmedewerker, de druk voel je elke dag. Je zorgt, je vangt op, je regelt. Voor je cliënten. Voor je collega’s. Voor de organisatie. En intussen schuif je jezelf steeds weer een stukje naar achter.
Wat je wél kunt doen, zonder dat je hoeft te staken in de zorg
Staken heeft effect in andere sectoren, maar zorgleen je niks op. Je voelt het misschien als onrecht, maar ook hier kun je impact maken. Niet met spandoeken, maar met aanwezigheid voor jezelf. Met keuzes vandaag die rust en ruimte scheppen.
Wat als jij vandaag iets kleins zou doen dat wél over jou gaat? Niet uit egoïsme. Maar omdat je ook waardevol bent als je even stopt met rennen.
Reflectie én actievragen die je nu meteen gaan helpen
Gebruik deze vragen niet alleen voor zelfreflectie, maar om werkelijk verandering te laten voelen:
- Wat kun jij vandaag écht loslaten, zodat er ruimte ontstaat? Wie of wat heb je daarbij nodig?
Denk aan die ene vergadering waar je niks bijdraagt, die mail die best morgen kan, of dat klusje dat je al drie keer voor een ander hebt opgelost en het nu niet meer overneemt - Welke grens voel je wel maar benoem je niet? Wat zou er kunnen veranderen als je je een keer uitspreek in plaats van het nog een keer in te slikken?
Bijvoorbeeld door te zeggen: “Ik wil deze pauze echt even voor mezelf” of “Ik red het niet om dit er nog bij te doen.” - Wie spreek jij vandaag aan? Niet op inzet, maar op wat jij bewondert in die ander?
Een collega die stilletjes alles opvangt. Een teamlid dat met humor de sfeer licht houdt. Benoem het. Geef het woorden.
Deze vragen helpen je om regie te nemen, zonder groot spektakel.
Het zorgt voor een andere focus op wat er wel is en kan. Vooral die laatste laat mooie dingen zien. Je krijgt er waardevolle gesprekken door. De waardering wordt gedeeld en niet perse op taak of vakkennis maar de menselijke, persoonlijke kant.
Je werkt met je hart, elke dag. En het is tijd dat je dat hart ook voor jezelf laat kloppen.
Stap 1 kan klein zijn: een afspraak schrappen, een taak afstaan, een gesprek met één persoon voeren.
Je hoeft niet te wachten tot het systeem verandert. Jij bent de verandering.
En het begint vaak met één kleine keuze. Voor jezelf.
Zonder toeters. Maar met hart
Wil je hier niet alleen over nadenken, maar concrete stappen in zetten?
Dan kan ik je daarbij helpen met mijn gratis ebook, mijn blogs, coaching of een vrijblijvend gesprek. Mail me gerust terug of plan direct een kort kennismakingsgesprek van 30minuten waarin ik meteen je een paar passenden inzichten en tips geef.